Home sweet home

We zijn terug van ons huizenruil avontuur! Wat hebben wij een heerlijke tijd achter de rug. Ik kan iedereen aanraden om de stad Brussel eens te bezoeken. Een dag is een lachertje voor deze fantastische stad want er is zoveel te zien. Vergeet het zwaar overgewaardeerde plassende mannetje van slechts 58 cm groot, de Belgische frieten (want het schijnt dat ze in Nederland beter uit de test zijn gekomen) of het feit dat je geen woord Frans praat: ga naar Brussel! 

De afgelopen week hebben we genoten van een week met elkaar in een onbekende stad. In totaal hebben we acht musea, het Atomium en een heleboel andere bezienswaardigheden bezocht. We hebben genietend in de zon een pita gyros gegeten maar ook op tien hoog uitkijkend over de stad ons laten bedienen voor een heerlijke lunch.

Vanochtend kreeg ik de sleutels van ons huis weer in handen. Lieve mensen en twee schattige kindjes die op ons huis 'gepast' hebben toen wij genoten van hun B&B in Brussel. Natuurlijk is het weer fijn om thuis te komen. Het huis is helemaal opgeruimd en schoongemaakt, met als klapper een bloemetje met kaart op tafel. Dat is fijn thuiskomen. Voor ons is het huizenruil avontuur naar Brussel zeker geslaagd. Als alles goed gaat op naar Frankrijk deze zomer!

De foto's kan ik jullie hopelijk volgende week laten zien. Nu ga ik eerst heerlijk op de bank hangen, thee drinken uit mijn kom en genieten van het vooruitzicht in ons eigen bed te slapen. Want eerlijk is eerlijk: home sweet home..   

la Ville de Bruxelles

Nieuws vanuit Brussel, waar 'ons huis' deze week staat. Of nou ja nieuws, zoveel is er de afgelopen dagen niet gebeurd, tot nu toe hebben we heerlijk vakantie gevierd. In sommige gevallen wil het lijf van man de vakantie gebruiken om volledig te ontspannen en 'uit te zieken'. Zo ook nu, man blaft af en toe wat rond. Daarom is het wel fijn dat we een weekje eruit zijn in plaats van een paar dagen of een weekend. 

Zaterdagmiddag zijn we aangekomen in het huis in Schaarbeek. Het huis is een tof pand met allerlei mooie details. Het is grappig dat we even moeten omschakelen naar het stadse leven. Buren aan alle kanten, een 'tuin' van 2 vierkante meter, het café wat van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat open is (rustig café wat dienstdoet als soort praathuis voor jong tot oud) en de vliegtuigen vanaf Zaventem die erg laag overvliegen. 

We zijn al op diverse manieren in aanraking gekomen met de handhavers van de wet: we hoorden de stoere sirenes die ze hier gebruiken, de politie kwam te paard door de straat en we vonden een boete achter de ruitenwisser van de auto.. 

Wat in Brussel ook opvalt is dat een fietser bijna gelijk staat aan een kamikazepiloot, totaal niet gewend aan fietsend verkeer. En aangezien wij toch zo eigenwijs waren onze fietsen mee te nemen.. Wat zijn we dan in Nederland verwend met al die fietspaden overal.  

 

Op het lijstje van bezochte bezienswaardigheden staat tot nu toe alleen de markt in de straat, de Notre Dame van Brussel (de Onze-Lieve-Vrouwenkerk van Laken) met bijbehorende Koninklijke Crypte en we bekeken we vluchtig of vanuit de verte een heleboel 'kleine' bezienswaardigheden: de Neptunusfontein, Paviljoen Horta, de Koninklijke Serren, het monument voor Leopold I, de Japanse toren en het Chinees Paviljoen.

Als laatste bezochten we op het einde van de middag Parc du Cinquantenaire (ofwel het Jubelpark). Heerlijk weer, iedereen was vrolijk en genoot dankbaar van het weer. In dit park zijn drie musea te vinden: Koninklijk Museum van het Leger en de Krijgsgeschiedenis, Autoworld en het Koninklijk Museum voor Kunst en Geschiedenis. Wij waren heel even in Autoworld om onze Brussel Card te kopen. Het kost wat centen maar dan kunnen we drie dagen lang gebruik maken van het openbaar vervoer en heel wat musea. Dus de komende dagen wordt het niet langer relaxen, niet langer fietsen en niet langer alles alleen aan de buitenkant bewonderen. Vanaf morgen gaan wij Brussel ontdekken met tram, metro of bus. Van plassend mannetje tot het Magritte Museum, we willen het allemaal zien. 

En dan maken wij muziek, muziek, muziek!

Er wordt muziek gemaakt! Op allerlei manieren van schudeitjes tot plastic bekertjes, als er geluid uitkomt of er een ritme mee gemaakt kan worden. Zes kinderen in de leeftijden van tien tot en met twaalf jaar mochten deze middag meedoen met de muziekproef. Reken maar dat de muziekjuf vaker gaat komen, ze vonden het prachtig.

Helaas kan ik geen geluidsfragmenten van het zingen van een liedje laten horen. Er zal vast een manier voor zijn maar het lukt zo snel even niet. Dus misschien voeg ik het later deze week nog bij. 

Het raden van een muziekinstrument in een muziekstuk is best lastig. Vooral als je de Nederlandse taal nog niet volledig onder de knie hebt. Toch zijn er leuke uitkomsten uitgekomen. Ik vraag me af hoe een echte biano klinkt of hoe je een flait bespeeld..  
 
Dan ga ik weer verder. Tassen inpakken en laatste dingen opruimen. Morgen begint de huizenruil met Brussel! We zijn allebei toe aan vakantie dus waarschijnlijk gaat het goed komen. Er is internet op ons nieuwe adres, ik probeer jullie op de hoogte te houden!  

Links, rechts, links..

Iedere vrijdag proberen we samen de Nederlandse taal te leren, eerst een stel en daarna een alleenstaande jonge vrouw met een kindje van een jaar (alle drie uit Afghanistan). De papa en mama en twee kinderen ken ik al twee jaar, de mama is nog maar enkele maanden in Nederland. Beide lessen gaan dus op een hele andere manier. Met het stel heb voer ik gesprekken over hun reis naar Nederland, de procedure en hun familie. Met de alleenstaande moeder blijft het bij basale dingen en leren we tellen, de dagen van de week en het abc. 

Toch?
Normaal noemt het stel me bij de naam maar soms vinden ze het grappig om heel overdreven juf en mijn naam te zeggen. Dus zo volgt er de vraag: "Juf, toch... eh.. (kijkt in zijn schriftje).. begrijpen.. toch?" en de vrouw vraagt: "Toch, wat is?". Nu wil het geval dat ik best vaak het woord 'toch' zeg, vaak op het eind van een zin om een bevestiging uit mensen te krijgen: 'toch?'. Maar of ik deze manier van toch goed kan uitleggen, dat is een heel ander verhaal. Allemensen wat is de Nederlandse taal toch lastig..

Dubbel leren
Aan de andere kant leer ik weer wat Farsi en Dari woorden. Het grappige is ook dat als je goed luistert en kijkt terwijl ze praten je kunt begrijpen waar het over gaat. Zo is machine auto (makkelijk toch?), dochter is dochtar (met langgerekte a) en au is ach. Ik zou van een tot tien kunnen tellen maar het onthouden gaat lastig. Gelukkig kan ik wel tegen iemand zeggen dat hij/zij sterk is, ik kan vragen 'hoe gaat het? en ik weet de termen voor hard en zacht. Je kan het maar nodig hebben, je weet nooit.

Negatief 
Door slecht nieuws hebben we maar een klein poosje 'les' gedaan. Een ander Afghaans gezin wat bijna even lang in Nederland is heeft negatief gekregen. Het stel heeft het er erg moeilijk mee, zij komen tenslotte uit hetzelfde land en zijn ongeveer even lang in Nederland. Dan is het niet moeilijk om te denken dat hun gezin wel eens de volgende zou kunnen zijn. 

Bovendien moeten ze straks hun opgebouwde vriendschap (die voor het verstrijken van de tijd op het centrum belangrijk is) weer opgeven. "Nee, vriendin. Familie" zegt de moeder als ik zeg dat haar vriendin moet vertrekken. We hebben het over het kinder-pardon, de procedure, wat haar vriendin nog kan doen en over een mogelijke terugkeer naar Afghanistan. Volgens de vrouw is Afghanistan geen fijn land om in te leven, zeker niet nu de Amerikanen zich terugtrekken uit het land "Amerika Afghanistan goed, Amerika nee, Afghanistan niet goed.". 

's Avonds laat zijn we gaan zwemmen in het zwembad van Vlissingen. Hier werd voor de laatste avond van het seizoen een vrouwenavond georganiseerd (geen mannen, afgeplakte ramen en kamerschermen voor twee rijen kleedhokjes). De vrouw die gisteren het slechte nieuws te horen had gekregen wilde eerst niet mee. Later stapte ze toch met haar zoontje van twee in de auto. Na het zwemmen loopt iedereen pratend en lachend naar de auto's terug. De vrouw kijkt me aan en geeft aan dat het goed is dat ze meegegaan is en dat ze lacht, want lachen is goed voor een mens. Als we terug zijn op het azc komt ze naar me toe. "Dankjewel voor alles. Dankjewel voor.. ehm.. goede dagen en avonden op azc. Misschien was zwemmen laatste keer maar was heel leuk.".

Na gedane arbeid is het goed te eten

Bedankt
De bedoeling is dat de Merci gebruikt wordt voor de chocokaartjes. Aangezien er in het doosje van de kaart vier chocolaatjes gaan zouden er 12 stuks uit de doos verdwenen moeten zijn. Dit is niet het geval! Sommige chocolaatjes 'moesten' we wel opeten omdat ze op de grond gevallen waren en dus niet meer te verkopen waren. Gelukkig ben ik dan wel zo 'sterk' om de grotere Ritter sport verpakkingen niet open te maken. Maar vanavond probeerde ik wel een aantal Merci smaken, dit had ik echt verdiend vond ik na een dagje werken.

In de ochtend thuis gewerkt, kon ik tussendoor de was lekker buiten hangen. Met uitzicht op een wapperend wasje mijn lunch gegeten. Boterham bacon, klein laagje blanke zuivelspread en genoeg (veel) bieslook uit de tuin. Lang leve de zon en mijn mini-kruidentuin. 

Vertel
Op het azc was er een voorlichtingsmiddag door VVN (Vluchtelingenwerk Nederland) Tell me. Kinderen van ongeveer 9 tot 13 jaar waren uitgenodigd om voorlichting te krijgen over de asielprocedure en kinderrechten. Het was een strijd door het mooie weer en een aantal studenten van het Cios die kwamen voetballen. De kinderen die te jong waren wilden natuurlijk wel mee.. Uiteindelijk met vijf kinderen met 'de les' begonnen. Erg lastig was dat maar twee de taal redelijk spreken en begrijpen en drie kinderen heel weinig Nederlands begrijpen laat staan spreken. Dus af en toe mijn hakkebrak-Nederlands-vertaler aangezet, het valt soms echt niet mee om jezelf niet te kunnen uitdrukken of dingen niet te begrijpen.

Ali is de clown van het centrum. Met zijn guitige gezicht wat een mimiek heeft a là André van Duin verteld hij van alles op zijn manier. Met een mengelmoes van Nederlands - Frans komt hij een heel eind. Hij verteld dat hij met het vliegtuig naar Nederland kwam maar even later grapt hij: "Nee, op de fiets" (waarbij hij stoïcijns blijft kijken). Dus juf Miriam zegt: "Ali kwam dus met de fiets en hoe kwam jij uit Somalië?". 

Op een gegeven ogenblik gaat het erover wat de redenen (leg jij nu maar eens aan een 9 jarig kind uit wat een reden is...) waarom je het thuisland zou verlaten. Volgens Ali is het simpel. Afrika is goed maar Ivoorkust is niet goed. Politie en vechten is niet goed. Dus papa zegt: "Doei. Naar Nederland". Wala die enkele woorden Nederlands spreekt en weinig onderwijs gehad heeft beeld uit hoe het in Irak gaat. Met haar handen houdt ze een denkbeeldig geweer vast terwijl ze ondertussen schietgeluiden nadoet. 

Later gaat het over kinderrechten en wordt er door middel van een spel onderscheid gemaakt tussen een echt recht of een nep-recht. En dan kan het zomaar gebeuren dat er aan kinderen uitgelegd moet worden wat een recht op eigen mening is, of het recht op gezondheidszorg of het recht op vrijheid van godsdienst. De kinderen en hun situatie ken ik al iets langer dus vraag ik in simpele taal of ze het in Afghanistan goed vinden als je christen bent en of je er als meisje mag werken. Nee, christen zijn mag niet in Afghanistan en werken ook niet. In Nederland mag dat wel wel. Werken moet zelfs volgens Atefe (geniaal beeld op Nederland toch?). Volgens Ali moet je maar tot je 18e naar school (recht op onderwijs). De juf geeft hem gelijk en geeft aan dat je dan gaat werken. "Niet school, werken. Niet werken, thuis." somt hij daarna op. Ik reageer dat je dan geen geld hebt als je niet gaat werken. Tja en dat is ook weer niet goed want dan heb je geen eten volgens het ventje! 

De meest geniale observatie op Nederland komt ook van de clown. Het gaat over de verschillende organisaties op een azc (ja, ik heb de presentatie met moeilijke woorden niet verzonnen gelukkig). Op ieder azc is een GCA te vinden, een gezondheidscentrum. Ali schiet overeind: "Oh ja, dokter! Ik ziek, ik ga dokter. Dokter zegt: paracetamol!". Ja. Ook dat is Nederland, welkom! 

Arbeidsvitamine
Na het werken heb ik in het zonnetje het tuinset zomer klaar gemaakt. Poetsen en schuren aangezien de tafel vettig was, volgens man kwam dat door ´die lekkere vetbollen van mij´. Ondertussen kwam buurman een aantal keren door de tuin gewandeld (wij hebben een 'dubbel' achterom) om de vlaggetjes voor koningsdag op te hangen. Daarna heb ik een heerlijk vlotte en toch gezonde pastamaaltijd gemaakt met courgette, gehakt, knoflook en peterselie. Gezond en makkelijk kunnen echt wel samengaan maar je moet niet dezelfde vette hap verwachten als uit een potje pastasaus.. Maar ja dat moet ik nodig zeggen met mijn chocola-uitdaging. 

Nu is het tijd voor de after-sport-kick van man. Meestal een banaan en/of wat magere yoghurt. Dit keer hetzelfde maar dan door de staafmixer (en wat kiwi en sinaasappel). Lekker fris (ofwel wat zuur). Prima te doen, ik doe mee met dit drankje ook al heb ik niet gesport.  

Merci beaucoup!

Eindelijk kan ik jullie mijn nieuwe project laten zien: chocokaartjes. Vorige week zag ik dit leuke idee langskomen op internet en ging gelijk aan de slag. 

Doordat ik niet het juiste papier had en doordat ik het wiel opnieuw wilde uitvinden ben ik gaan proberen. Meten is weten en het eerste doosje lukte prima, net als de tweede en derde. De kaarten rillen is iets lastiger aangezien het ene papier het andere niet is en hierdoor verschillen snel erin sluipen. Ik maakte drie kaarten tegelijk waardoor het leek alsof de tafel verdwenen was. Naaimachine, Sizzix, papier, karton, linten, lijm, touw.. Alles lag door, op en over elkaar. De bloemetjeskaart koste de meeste tijd en moeite door het vele meetwerk van de strookjes. Met de naaimachine bevestigde ik een van de strookjes en het tekstkaartje. Het kantje zorgt ervoor dat je de kaart kunt dicht strikken.

In ieder kaartje hangt een doosje met vier verschillende merci-chocolaatjes. Aan de andere kant van de kaart is er ruimte om iets te schrijven. Twee kaartjes zijn bedankjes, de andere is een gefeliciteerdkaart.  Zelf vind ik de laatste het mooist terwijl ik hier het meest sceptisch over was. Vinden jullie het een leuk project? En welke van de drie is jullie favoriet?

Zaaiend enthousiast

Een mini-tentenkamp in de vensterbank, een grote bloembak in de woonkamer en een bloembak in de trapkast. Allemaal in de hoop op lekkere basilicum en mooie bloemen. Op internet had ik al eens gezien dat er in eierdozen gezaaid werd. Nadat de zaadjes, in dit geval basilicum, gekiemd en gegroeid zijn kunnen ze met bakje en al in de grond gezet worden. Benieuwd of mijn tenten daar op gebouwd zijn, de bakjes raken al wat vochtig door de potgrond en het strakke elastiekje wat de folie op de plek houdt maakt het er niet beter op. Ook de uitkomst van de bloembakken duurt nog even. Voorlopig pappen en nathouden dan maar. 

Buiten was het weeral zo een vrolijke dag. Op zulke dagen word ik er zelfs blij van om de was buiten te hangen. Toen ik mijn verdwenen plantenschepje ging vervangen door een nieuwe versie kon ik het niet laten nog wat zaadjes mee te nemen. Twee kleine rijtjes bosui zijn er bijgekomen. De kiemzaadjes (taugée en ik had nog tuinkers) moeten nog even wachten totdat ik een kiempotje in elkaar heb gefrabriceerd. Zeven euro voor een glazen potje van amper 10 cm met een zeefje erin vond ik wat gortig. Hier zal vast een zelf-maak-methode voor zijn en anders verzin ik wel iets. 

Een ander ding om vrolijk van te worden zijn de violen in mijn voortuin. Hier heb ik niks voor hoeven doen! Plotseling was er een viooltje en zo staat de hele bak vol. Fantastisch dat de natuur zelf zijn werk doet en mij daar heel erg blij mee kan maken!